آسمان عمر من ، ماهت كجاست؟

براي گندمم

geryeye-abre-tanha — Sat, 05 Jul 2008 09:40:18 GMT

سلام.

سلامي به وسعت غم ها و سلامي به شادي هاي زودگذر زندگي و

يه سلام به گندم جونم.

گندم جون نه من تو دل توام كه بدونم چي ميگذره. نه تو، تو دل من . آدما فقط ظاهر همديگه رو

مي بينن، فقط لباي به ظاهر خندونو چشاي به ظاهر برق زده از خوشحالي اما نمي دونن پشت اين

لبخند و چشا چه طوفاني به پاست .

گندمم، اگه تا حالا حرف يا بهتر بگم درد و دلي باهات نكردم فقط به خاطر اينكه دوست دارم و

نمي خوام ازم بدت بياد ، نمي خوام تنها دوست و خواهر زادمو از دست بدم ، نمي خوام تنها

دلخوشي فاميليمو از دست بدم ، نمي خوام رابطمون بهم بخوره ، اينو هم مي دونمو به خيليا هم

گفتم كه گندم عقلشو شعورشو دركشو فهمش از من بيشتره و شايد به خاطر اين خصلتا ببخشيم

ولي از يه چيز ديگه مي ترسم ، از نگاه.

از نگاه هايي كه به ريشه ي وجود آدم آتيش مي زنن ، از نگاه هايي كه آدمو آب مي كنن ، از نگاه

هايي كه آدم به خاطرشون هزار بار به خودش فحش و ناسزا ميگه و از هزاران نگاه ديگه كه هزاران

معني و مفهمو ديگه دارن .

اما گندمم تو چي

تو چي از خودت به من گفتي ، تو چه درديو با گفتنش درمون كردي،

نه تو هيچ چي از خودت نگفتي ، حتي نگفتي از چي خوشت مياد و از چي بدت مياد‌، نگفتي چي

خوشحالت مي كنو چي آزارت ميده ، نگفتي چه رنگيو دوست داري و از چه رنگي بدت مياد ،

نگفتي از چه گليو خوشت مياد و از چه گلي متنفري و خيلي چيزاي ديگه كه موند تو دل دربارشون

حرف بزني .

مي بيني تو چه انتظاري از من داريو من چه انتظاري از تو. من هنوز تو رو درست نشناختم و هنوز

كه هنوز برا خريد يه هديه كوچولو بايد روزها فكر كنم.

هر بار كه همديگه رو ديدم به جاي صحبت كردن درباره ي خودمون از دوستات برام گفتي ، اون

چه گفتني ، گفتني كه با لرزش همراه بوده ، لرزشي كه مثل خوره به جون من اوفتاد. لرزشي كه

احساس مي كردم داره پايه هاي پل سست مي كنه ، تنها دليلي كه اين لرزشو برام توجيح مي كرد

اينه كه شايد نميشه بعضي حرفا رو بهم بگه و بايد سانسورشون كنه.

گندم جونم مي دونم . اينو خوب مي دونم كه تو هم يه غم بزرگ داري ، يه غم سنگين ، يه غمي

كه شونه هاتو خم مي كنه ، يه غمي كه شايد تا آخر عمر مجبور باشي با خودت حملش كني و لب

باز نكني. اما اينم بدون كه سرمايه هاي هر دلي حرفايه كه برا نگفتن داره .

دوست من

خوب فكراتو كن وقتي تونستي به يه عروسك اعتماد كني و حرف دلتو بهش بگي بيا سراغم، شايد

اون روز اين عروسكم تونست لب يه سخن گفتن باز كنه و درد و دلشو بهت بگه .

راه و رسم دلداري

طاقت از دست نيايد گنهي بايد كرد در دل دوست بع هر حيله رهي بايد كرد

منظر ديده نظر گاه گدايان شده است كاخ دل درخور اورنگ شهي بايد كرد

روشنان فلكي را اثري در ما نيست حذر از گردش چشم سيهي بايد كرد

خوش همي مي روي اي قافله سالار به راه گذري جانب گم كرده رهي بايد كرد

نه همين صف زده مژگان سيه بايد داشت به صف دل شدگان هم نگهي بايد كرد

یه شب قشنگ

geryeye-abre-tanha — Mon, 16 Jun 2008 11:23:18 GMT

سلام ، نه از اونایی که به رسم عادت می گیم . یه سلام با همه ی مفاهیم قشنگی که توش هست برای شما . خوبین ؟ چه خبرا ؟ چه می کنید ؟ خوش می گذره ؟

ظاهراً هنوز باران تصمیم نگرفته برگرده ، پس من باز دست به کار شدم . الان هم امتحانای من تموم شده هم امتحانای باران . هر چند من مردم تا امتحانای باران تموم بشه ، آخه امتحانای من خیلی زودتر از باران تموم شد . فردا هم که باران داره میره مسافرت و باز حدود دو هفته نمی بینمش واسه همین دیشب رفته بودم خونشون با کلی حرف اما چه فایده حتی یکیشون هم نتونستم بگم . سر شب که خونه شلوغ بود ، بعد هم که بقیه رفتن ، به پیشنهاد من وطبق عادت همیشگی رفتیم تو حیاط . دوتایی کنار هم رو تاب نشسته بودیم و حرف نمی زدیم . انگار حرفهام همه پریده بودند . دلم می خواست همونجور ساکت بشینم و به آسمون نگاه کنم . چند دقیقه همونجور ساکت نشسته بودیم . ساعت 12:30 شب بود . یه سکوت قشنگ همه جا رو فرا گرفته بود . تو فکر خودم بودم که باران گفت :

_ نمیشه این دو ستاره بهم برسن ؟

_ فکر نمی کنم .

باران_ کاش یه جور بود که حداقل بهم نزدیک می شدن .

_ شاید یه روز بهم برسن ، دست خداست .

باران_ ستاره ی تو کدوم بود ؟

_ یادم نیست ، خیلی وقته دنبالش نگشتم . مال تو کدومه ؟

باران_ اون یکی .

یاد اون روزی افتادم که با ، باران دو تا ستاره برای خودمون انتخاب کردیم . یه شب بهاری بود ؛ مثل این شب . ستاره ی باران یه ستاره ی چشمک زنه و ستاره ی من نزدیک ترین ستاره به ستاره ی باران . کار هر شبم بود که برم تو حیاط یا روی پشت بوم ستاره ام رو پیدا کنم و باهاش حرف بزنم اما الان خیلی وقته حتی بی خیال ستاره شدم .

_ باران واست شعر بخونم ؟

باران _ بخون .

_ طولانیه ! اشکال نداره ؟

_ نه ، بخون !

_ هیچ کس دست ما را وا کرد ، نه فکر دست تنگ ما را کرد ، نه !

هیچ کس از حال ما پرسید ، نه هیچ کس اندوه ما را دید ، نه !

تا آخر شعر براش خوندم و گوش داد . ساکت ساکت .

_ چطور بود ؟ خوشت اومد ؟

باران_ اوهوم .

_ من خیلی دوسش دارم ، مخصوصاً این بیت رو :

خسته ام از قصه های شومتان خسته از همدردی مسموتان .

دوباره همون سکوت . جالبه اصلاً این سکوت آزارم نمیداد برعکس برام لذت بخش بود . همین که باران کنارم بود ، راضی بودم . باران شروع می کنه برام حرف زدن و من گوش میدم ، وسط حرفاش دلم شکست ، یعنی اینجور منو شناخته ! هیچ نگفتم ، گذاشتم حرف بزنه و خودش رو خالی کنه . نمی دونم چی میشه موضوع بحث عوض میشه ، یه خورده با هم حرف می زنیم ، جالبه که بعدش دوباره سکوت ! زیر لب واسه خودم شعر می خوندم و حرفای باران رو تو ذهنم تجزیه و تحلیل می کردم . هر چی بیشتر فکر می کنم ، بیشتر به این نتیجه می رسم که حق با اونه اما.......................................... .

باران_ چقدر واسه خودت راحتی ، رحت و بی خیال .

_ هیچ کس از دل اون یکی خبر نداره .

باران_ درسته 1 ولی من اینطور که تو رو می بینم احساس می کنم خیلی راحتی .

_ ؟

و......................... . اینجاش رو نمی تونم بگم ( سانسور) .

بغض کرده بودم ، باران هم هینطور اما مصمم بودم که جلوی اشکهام رو بگیرم ، خیلی وقته تصمیم گرفتم جلوی هیچ کس اشک نریزم ، تا حدودی موفق هم بودم . نمی خوام جلو کسی ضعف نشون بدم . اشکهام رو برای خودم نگه میدارم حتی در مواقعی که واقعاً برام سخته . نتیجه ی خیلی خوبی هم برام داشته . ساعت 1:40 بود . باران خیلی خوابش میاد . تازه 2 روزه امتحاناش تموم شده ؛ هنوز خسته است . حدود ساعت 2:30 بود که خوابیدیم . اونم چه خوابی ! صبح ساعت 10:30 بود که با سر و صدا از خواب بیدار شدم . خواهر کوچولوم بود .

_ پاشو دیگه ، چقدر می خوابی . بلند شو بریم خونه .

بزور بیدار شدم . باران زودتر از من بیدار شده بود . وسایلم رو جمع کردم . مامان بزرگم خیلی اصرار داشت بمونم اما مهمون داشتیم نمی شد . خلاصه اش کنم . الان که دارم تایپ می کنم ، 4 تا بچه اینجا نشستن و دارن رو اعصابم راه میرن . فکر نکنم دیگه تا 2 هفته باران رو ببینم . موندم تو این 2 هفته چیکار کنم . کاش زودتر تموم بشه !

تو ادامه ی مطلب یه داستان که من و بارانم خیلی دوسش داریم گذاشتم ، خوندنش خالی از لطف نیست .

راستی یادتون نره برای بارانم دعا کنید که بهش خوش بگذره !

گندم

من به جای باران

geryeye-abre-tanha — Mon, 05 May 2008 16:03:18 GMT

سلام به همه ی دوستای گل باران جونم .

امیدوارم خوب و خوش و سلامت باشین . بذارین اول خودم رو معرفی کنم

تا یه چیزایی مشخص بشه . من گندمم ، خواهر زاده ی باران جون یا به

عبارت دیگه باران جون ( الهی من قربونش بشم ) خاله گل منه .

خوب حتماً می دونید باران تصمیم گرفته بود یه مدتی ننویسه ( به زبون

خودمون وبش رو تخته کنه ) ولی راستش من دلم نیومد اینجا از رونق بیفته

آخه می دونم باران چقدر اینجا و دوستاش رو دوست داره واسه همین

تصمیم گرفتم تا زمانی که حال بارانم خوب بشه و دوباره برگرده ، این

وظیفه ی خطیر رو بر عهده بگیرم و شماها مجبورین یه مدتی وجود من رو

تحمل کنین ( می دونم سخته ولی به خاطر باران ، باشه ؟ ) می دونم من

انگشت کوچیکه ی بارانم نمیشم اما ........

فقط یه خواهش ازتون دارم ، لطفاً اینجا بیاین و نظر بدین تا همه با هم به

باران ثابت کنیم چقدر عزیزه برامون .

راستی یه چیز دیگه : نظرات شما رو هم باران می خونه ، هم من . پس

اگه از این وضع ناراضی بودین و در هیچ صورتی نمی تونستین من رو تحمل

کنین تو قسمت نظرات بگین تا جول و پلاسم رو جمع کنم و برم .

باران جون خیلی دوستت دارم

شب آخر

ای شب آخر ز سر وا کن مرا

محو در لبخند فردا کن مرا

شعرهای ناتم را بخوان

در سکوت خانه نامم را بخوان

یاد کن از این گسسته ، یاد کن

بیتی از شعر مرا فریاد کن

ابر پوشیدهست روی ماه را

مست مستم کن ، ببینم ماه را

دست غیبی میزند تیغ هلاک

قطره اشکی می چکد بر روی خاک

سایه ای افتاده بر روی قفس

وز تکاپو باز می ماند نفس

شعله خالی می کند فانوس را

موج پوید راه اقیانوس را

یاد گنگی با فضا آمیخته

نام دوری در فضا آویخته

گندم

ترانه غم

geryeye-abre-tanha — Fri, 18 Apr 2008 16:34:18 GMT

ترانه غم

آري ، تنهايي غم انگيزترين واژه ايست كه لحظه به لحظه ي عمرم را با او سپري كرده ام.

در تمام شب ، چراغي نيست و ماه در وسعت بي انتهاي آسمان خويش تنهاست و قلب من نيز چون شب هاي بي ستاره تنهاي تنهاست .

در اين شب هاي غم انگيز تنهايي و بي قراري كه من با ماه اين مونس و ناظر شب زنده داريهاي خويش ، نجوا ندارم ، كجاست آن اهل دلي كه شبي را با دل سوخته ما به صبح رساند و بزم و شادي را به يكباره با تمام حلاوت و شيريني به وجودم سرازير كند ، تا آسمان خزان زده نفسهايم را به دشتي از شقايق هاي هميشه بهار گره بزند .

و من همچنان در انتظار ملكه ي سرزمين دل ، تا مرا همره خود به فراسوي ماه بزم ستارگان ببرد تا كوير دلم را نويد طراوت و سرسبزي دهد .

اما باز دلم تنهاست و دوست دارم برايش بنويشم ، چون پر از دردم ، پر از رنج و نامرديهاي زمانه ، پر از دغدغه هاي روزگار .

مي نويسم كه چگونه در تنهايي هايم به اشكهاي هميشه همراهم ببه اين لشكر زلال و زيبا كه از ضميري پاك متولد مي شوند تا ياوران لحظات رنج و تنهايي من باشند ، پناه مي برم .

اما باز با اين همه تنهايي اميدوارانه به ديدار تو خرسندم .

اي عشق ، اي منجي جاودانه ، اي هميشه ماندگار ، با من بمان براي هميشه .

چرا كه با اين همه تنهايي ، تنها به اميد وصالت تا آخرين روز حيات جاودانه خواهم زيست .

آري ، آنگاه كهآدمي را انديشه اي جز مرگ نيست ، عشق تنها بهانه ايست براي دوباره زيستن .

سلام به دوستاي گلم .

اميدوارم كه شاد و دلتون خالي از غم باشه . اول از تمام دوستاني كه تا حالا زحمت كشيدن و به كلبه ي حقيرانه ي من اومدن تشكر مي كنم . اما حالا ، حالا

مزاحمتون شدم كه بگم به دليل شرايط شخصي و فشار هاي روحي قصد دارم در خونه ي دلمو ببندم و بار سفرمو برچينم . شايد يه روزي دوباره اومدم ، اومدم و از دل تنگيام ، از شادي هاي كه مشتاقانه انتظار شونو مي كشم براتون گفتم .

اما متن بالا ، اين مطلبو داخل كتابي خوندم كه فكر كردم مناسب حال و هواي من باشه .

نوشتم كه شما هم زحمت خوندنشو بكشيد .

تو اين فاصله كه نيستم دوست ندارم رابطمو با يك يك شما قطع كنم براي همين هر وقت فرصتش پيش اومد بهتون سر مي زنم.

دلتون شاد وخرم

جملات عاشقانه

geryeye-abre-tanha — Sun, 23 Mar 2008 21:47:08 GMT

آمدي ، چه زيبا... گفتم دوستت دارم ، چه صادقانه...پذيرفتي ، چه فريبانه ...آغوشت برايم باز شد ، چه ابلهانه... با تو خوش بودم ، چه كودكانه ... همه چيزم شدي ، چه زود... به خاطر يك كلمه مرا ترك كردي ، چه نا جوانمردانه... نيازمندت شدم ، چه حقيرانه...واژه ي قريب خداحافظي به ميان آمد ، چه بي رحمانه...و من سوختم ، چه عاشقانه....ولي هنوز دوستت دارم ، غريبه .

********

عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،

بلكه گذاشتن سدي در برابر روديست كه ازچشمانت جاريست .

عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،

بلكه پنهان كردن قلبي ست كه به اسفناك ترين حالت شكسته شده .

********

من به يك هراس

هميشه طرح هاي ساده و سايه هاي باران خورده ام را

بي دليل بر باد داده ام

بعد از اين ديگر

نه به خواب قاصدكي تعبير خواهم شد

و نه به اعتبار چند خيال رنگ و رو رفته

********

هرز نكن ثانيه هاي قفس را

شتاب كن

ناب ترين لحظه ي من كه بسي خوشايند پرواز است

روياي پرواز با توست

بيا در رويا غرق شويم

********

تو كيستي كه من اينگونه بي تو بي تابم ؟

شب از خيالت نمي برد خوابم

تو چيستي كه من از موج هر تبسم تو

بسان قايق سرگشته روي گردابم

********

با چنان عشقي زندگي كن كه حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادي خود شيطان تو را به بهشت بازگرداند .

********

اي كاش مي دانستم پس از مرگ من چه كسي اولين اشك را خواهد ريخت و آخرين كسي كه مرا از ياد خواهد برد كيست .

********

چقدر سخت است ....

چقدر سخت است منتظر كسي باشي كه به فكر آمدن نيست

مهمان عزيزي باشي كه فانوس خانه اش روشن نيست

چقد ر سخت است كه آدم را از آرزوهايش دور كنند و او را به مسير نا خواسته اي مجبور كنند

چقدر سخت است نوشته هايت را نخوانده خاك كنند و اسمت را از خاطره ها پاك كنند

چقدر دردناك است كه احساست را پوچ پندارند

سال نومبارك

زندگي

geryeye-abre-tanha — Thu, 13 Mar 2008 21:28:18 GMT

زندگي

زندگي آبشاري از كوهي بلند ، جاري است . آبشاري كه مي داند سرنوشتش چه خواهد شد .زندگي دريايي است پر از امواج آساني و سختي ، گاهي اين دريا آرام است و گاهي طوفاني ، من و تو اگر با طوفان دريا روبه رو نشويم با آرامش دريا روبرو نخواهيم شد ، كسي كه انديشه طوفاني شدن دريا را ندارد ، نبايد با دريا رو به رو شود ، نبايد با زندگي روبه رو شد ، آن هايي كه در درياي زندگي ، با طوفاني دست و پنجه نرم مي كنند ، انسان هايي موفق و قدرتمند هستند .

فرياد رس

اتفاق خواهد افتاد

روزي كه نمي دانم چندم چه ماهيست

و بر زمين كه تشنه بيداريست

باران پرستو مي بارد

اتفاق خواهد افتاد

و كوچه هاي فراخ آدم هاي بزرگ را

به پلاك هاي سر انجام خواهد رساند ...

چه شب ها كه برايت

از آتش و گندم شال بافته ام

براي روز هاي سردي كه مي آيد

و فرياد رس مي شوي مرا

كه در فاصله آرزوهايت مي سوزم ...

چشم هايت به من مي گويند :

اتفاق خواهد افتاد

شايد همين فردا !

شرم از حضوري چون او

geryeye-abre-tanha — Fri, 08 Feb 2008 08:57:18 GMT

براي خدا

مي خواهم يك بار و براي آخرين بار، رك و راست حرف دلم رو بزنم تا شايد

اقيانوس طوفاني دلم آروم بگيره. مي خواهم از قلب شكستم بگم كه هيچ چيني

بند زني نتونسته قطعات اونو دوباره سر هم كنه. مي خوام از لرزش صدام و ليز

خوردن مرواريدهاي غلتون چشمام و قلب پر طپشم موقع يادآوري گذشته هام

بگم ولي اينو بدون كه تو اگر از روي لطف نوازشم كني يا منو از خودت براني

حكم تو رو گردن مي ذارم و ديده. ولي پندم نده كه من ديونه سرمست هرگز با

سخن گفتن عاقل و هوشيار نمي شم چون سختي زمانه عقل و هوش رو از من

گرفته. نمي دونم بايد از كجا شروع كنم ، قصه زندگيمو كه سرنوشت منه، كه

خود تو براي من رقم زدي. سرنوشتي كه شادي در اون نيست يا اگر هست

زودگذرند، ولي چي بگم از ماندگارهاي سرنوشتم كه جز غم و سياهي و قلبي

شكسته و چشمان منتظر و دوخته شده به آسمان ابري و سياه چيزي در آن

نيست. مي دوني سالهاي عمرم رو چطور پشت سر گذاشتم. سالهايي كه شبهاي

اون همش يلدا بود، چه حسرتها كه به دلم موند، حسرت عشقي تا سرانجام نه مثل

حالا نافرجام، حسرت زندگي شيرين نه زخم زبان و تلخي فريب عشق ديرين. مي

دوني چي به من گذشته، مي دوني اصلاً چي تا حالا منو سر پا نگه داشته، اون

چيزي نيست جز تنها داشته من و اون فقط تويي. هر وقت كه با سياهي هاي

زندگيم روبرو مي شم و خودم رو اسير غول بي شاخ و دم و كريه غم ها مي بينم

يا به پر پيچ وخم و پر تلاطم خودم نگاه مي كنم به خودم مي گم كه هيچ كار خدا

بي حكمت نيست و قسمت من هم همين بوده. آره حكمت كار تو هم در اين بوده كه

من با سختي ها رشد كنم تا بتونم قدرشادي هاي زودگذر گاه و بيگاه زندگيمو

بدونم. ديدي خدا جون! باز هم نتونستم از شرم حضور با تو بودن اوني رو

كه تو دلم بود به زبان بيارم هر چند كه تو خود از همه رازهاي آشكار و پنهان

آگاهي، خداوندا مرادم ده و از تنگي و ناراحتي رهايي بخش.

دلم می سوزه

geryeye-abre-tanha — Thu, 17 Jan 2008 12:34:18 GMT

دل سوخته

نمی دونم چی کارکنم،تنهای تنهام چند روزی که خیلی خیلی افسرده شدم اولش عصبانی شدم همون بار اول...

فهمیدم که... به خودم دروغگفتم با این که می دونستم حقیقت داره ولی با خودم می گفتم نه فکر رو خیال

الکی نکن، حدود دو سالی بود که می دونستم ... ولی دست خودم نبود می رفتم دنبالش. توی خیالم چه رویاهای

قشنگی ساخته بودم... چه روزای قشنگی رو ساخته بودم، چقدر لحظه هام قشنگ بود، هنوز اتفاقی نیفتاده بود...

هنوزهیچی نشده بود... هیچکی نمی دونست... جز یه نفر، جز کسی که بهم این خیال قشنگ روداده بود خدا به

من تنها نداده به همه داده ولی من توش شانس نیوردم... همه چی یه دفعه بهم ریخت ولی توی قلبم هنوز همه

چیز سر جا شه، سعی می کنم بهش فکر نکنم، نمی شه، به هر چی نگاه می کنم یاد و خاطره ی اون برام رنگ می

گیره ، با این که حتی یه خاطره از دوست داشتن یا اینکه یک دفعه بهم بگه دوستم داره یا حتی یه نگاه عاشقونه

. اما نمی دونم چه طوری من به خودم این اجازه رو دادم که این همه فکر و خیال کنم. از دست خودم عصبانیم...

دارم تو خودم خورد می شم. می گن ما قبل از اینکه بهش بگیم خودش می دونسته. فقط ازاین ناراحتم که چرا

بهش گفتن. ازاون وقتی که حقیقت رو شنیدم یا دیدم سعی کردم دیگه به هیچی فکر نکنم ولی نشد... تصمیم

گرفتم خودم و بکشم، بالاخره این کار رو هم می کنم ... ولی کسی نمی تونه خیالش رو از من بگیره، توی خیالم

می تونم باهاش باشم... ولی فقط از یه چیز می ترسم... نکنه با کارم باعث عذاب اون شم... نمی خوام ناراحتش

کنم... چون اون طوری نمی تونم خودم رو ببخشم... می خوام به آرزوهاش برسه.درکش می کنم. می دونم چه

آرزوهایی توی دلش داره. می دونم از بودن وجودی مثل من ناراحته. دوست دارم یه چیزی بشه که نابود بشم به

طوری که اصلاً هیچ چیزی ازم باقی نمونه... ولی می ترسم با این خواسته هام خداازم ناراحت شه چون می دونم همه

چیز دست خودش موندن یا رفتن و رها شدن...چند شبه خواب به چشام نمی یاد... نمی تونم بخوابم توی خواب

آرامش ندارم. از یه چیز لذت می برم... اونم توی این وضعیت... اونم اینه که از عذاب دادن خودم خوشم می یاد.

دوست دارم اونقدر اعصابم خراب شه که بتونم... ولی نه نمی شه من هنوز جوونم، خیلی زوده که

اینقدر بشکنم، هنوز سنم خیلی کمه به گفته ی ... من هنوز دهنم بوی شیر می ده من یه... هنوز خودش می دونه

چی بهم گفته... نگفته بمونم بهتره... درباره ی من چی فکر کرده. فکر کرده با این کارام منظوری داشتم... ولی

به مولا قسم هیچ منظوری نداشتم. وقتی بهش فکر می کنم که درباره ی چی فکر کرده دیونه می شم ولی ..نه

دوست ندارم از دستم ناراحت بشه... من خیلی تنهام...نمی تونم از توی خیالش بیام بیرون نمی شه، روز به روز

خیالش بیشتر جون می گیره... نمی شه، نمی تونم، اصلاً نمی خوام، نمی خوام که...اینطوری لااقل توی خیالم شادم...

تو فکر اون چند روزم،چه جوری بتونم طاقت بیارم. این بار دیگر فرق می کنه این بار... دیگه داره چشام

خیس می شه دیگه نمی تونم... نمی تونم... نمی تونم...