کوچ پرغم

چشم در راهی که آخرین بار برای همیشه بدون خداحافظی در آن پای گذاشتی و رفتی ، دوخته ام.

جاده ای که آغازش من بودم و پایانش خورشید ارغوانی رنگ . جاده ای که خط وسط آن جای پای طلایی تو بود.

امروز که به آن جاده و خورشید می نگرم ، دیروز به یادم می آید .

دیروز که زمزمه کوچ سر دادی و رفتی .

من این رفتنت را هرگز فراموش نخواهم کرد .

چرا که مرا تنها در میان غم ها و تاریکی ها و سختیها رها کردی و رفتی .

راستی یادت هست چگونه ؟ و چرا رفتی ؟ مگر من چه کرده بودم ؟

آن روز من در طلب یک لقمه نان از سفره عشقت ، گداگونه به خانه ات روی آورده بودم ،

چرا که تو را در سخاوت عشق بیتا می دا نستم .

ولی افسوس ! در به رویم نگشودی .

خدایا مگر من چه کردم که اینگونه از دست او دنیای دردم ؟

من که همیشه طلوع را در کوی تو خیر مقدم می گفتم و غروب را هم در کوی تو بدرقه می کردم .

من که شهره شهر شدم ، ولی تو حتی روی مرا ندیدی .

من که با هر ناز تو خود را نیازمندتر می دیدم ،

من که زندگی را با تو می خواستم ، فقط با تو ،

پس چرا رفتی ؟ چرا آنگونه بی رحمانه رفتی ؟

تو رفتی و ناراحتی ام بیش از این باشد که چرا رفتی ، این است که چرا آنگونه ، ناگهان غریب و سرد و رویایی !

تو رو به غروب ومن رو به تو .

تو پشت به من ومن پشت به آرزوهای با تو بودن !

تو می رفتی و مرا می کشیدی .

من دست به دامان تو بودم و تو دست به سوی خورشید ، خورشیدی که رو به غروب بود .

ناگهان از دستم رها شدی یا شاید دستانم از تو رها شد .

به هر حال جدا شدیم . تو از من و من از یک دنیا امید .

من اشک می ریختم که برگردی ، تو می خندیدی به من که برگردم ! من می سوختم و تو می سوزاندی .

من پریشان و پر از درد ، تو خندان و خونسرد می رفتی و می رفتی .

چهره ات هنگام رفتن یادم هست ، لبهایت خندان بود ، سینه ات مالامال از غرور ،

قلبت از سنگ و آوازخون و شادان می رفتی و می رفتی .

من زانوزده تسلیم عشق شدم ، سرنوشت را باختم و دستهایم را از سوی تو بازستاندم .

دیده به جاده ای دوخته بودم که به خورشید می رفت .

آغازش من بودم . پایانش خورشید ارغوانی رنگ ، و خط وسط جاده ، جای پای طلایی تو بود.

تو رفتی آنقدر که در انتهای جاده ،

همراه خورشید غروب کردی و رفتی ...!