ظاهراً هنوز باران تصمیم نگرفته برگرده ، پس من باز دست به کار شدم . الان هم امتحانای من تموم شده هم امتحانای باران . هر چند من مردم تا امتحانای باران تموم بشه ، آخه امتحانای من خیلی زودتر از باران تموم شد .  فردا هم که باران داره میره مسافرت و باز حدود دو هفته نمی بینمش واسه همین دیشب رفته بودم خونشون با کلی حرف اما چه فایده حتی یکیشون هم نتونستم بگم . سر شب که خونه شلوغ بود ، بعد هم که بقیه رفتن ، به پیشنهاد من وطبق عادت همیشگی رفتیم تو حیاط . دوتایی کنار هم رو تاب نشسته بودیم و حرف نمی زدیم . انگار حرفهام همه پریده بودند .  دلم می خواست همونجور ساکت بشینم و به آسمون نگاه کنم . چند دقیقه همونجور ساکت نشسته بودیم . ساعت 12:30 شب بود . یه سکوت قشنگ همه جا رو فرا گرفته بود . تو فکر خودم بودم که باران گفت :

_ نمیشه این دو ستاره بهم برسن  ؟

_ فکر نمی کنم .

باران_ کاش  یه جور بود که حداقل بهم نزدیک می شدن  .

_ شاید یه روز بهم برسن ، دست خداست .

باران_ ستاره ی تو کدوم بود ؟

_ یادم نیست ، خیلی وقته دنبالش نگشتم . مال تو کدومه ؟

باران_ اون یکی .

یاد اون روزی افتادم که با ، باران دو تا ستاره برای خودمون انتخاب کردیم . یه شب بهاری بود ؛ مثل این شب . ستاره ی باران یه ستاره ی چشمک زنه و ستاره ی من نزدیک ترین ستاره به ستاره ی باران . کار هر شبم بود که برم تو حیاط یا روی پشت بوم ستاره ام رو پیدا کنم و باهاش حرف بزنم اما الان خیلی وقته حتی بی خیال ستاره شدم .

_ باران واست شعر بخونم ؟

باران _ بخون .

_ طولانیه ! اشکال نداره ؟

_ نه ، بخون !

_ هیچ کس دست ما را وا کرد ، نه                    فکر دست تنگ ما را کرد ، نه !

  هیچ کس از حال ما پرسید ، نه                     هیچ کس اندوه ما را دید ، نه !

تا آخر شعر براش خوندم و گوش داد . ساکت ساکت .

_ چطور بود ؟ خوشت اومد ؟

باران_ اوهوم  .

_ من خیلی دوسش دارم ، مخصوصاً این بیت رو :

خسته ام از قصه های شومتان                خسته از همدردی مسموتان .

دوباره همون سکوت . جالبه اصلاً این سکوت آزارم نمیداد برعکس برام لذت بخش بود . همین که باران کنارم بود ، راضی بودم . باران شروع می کنه برام حرف زدن و من گوش میدم ، وسط حرفاش دلم شکست ، یعنی اینجور منو شناخته ! هیچ نگفتم ، گذاشتم حرف بزنه و خودش رو خالی کنه . نمی دونم چی میشه موضوع بحث عوض میشه ، یه خورده با هم حرف می زنیم ، جالبه که بعدش دوباره سکوت ! زیر لب واسه خودم شعر می خوندم و حرفای باران رو تو ذهنم تجزیه و تحلیل می کردم . هر چی بیشتر فکر می کنم ، بیشتر به این نتیجه می رسم که حق با اونه اما.......................................... .

باران_ چقدر واسه خودت راحتی ، رحت و بی خیال .

_ هیچ کس از دل اون یکی خبر نداره .

باران_ درسته 1 ولی من اینطور که تو رو می بینم احساس می کنم خیلی راحتی .

_ ؟

و......................... . اینجاش رو نمی تونم بگم ( سانسور) .

بغض کرده بودم ، باران هم هینطور اما مصمم بودم که جلوی اشکهام رو بگیرم ، خیلی وقته تصمیم گرفتم جلوی هیچ کس اشک نریزم ، تا حدودی موفق هم بودم . نمی خوام جلو کسی ضعف نشون بدم . اشکهام رو برای خودم نگه میدارم حتی در مواقعی که واقعاً برام سخته . نتیجه ی خیلی خوبی هم برام داشته . ساعت 1:40 بود . باران خیلی خوابش میاد . تازه 2 روزه امتحاناش تموم شده ؛ هنوز خسته است . حدود ساعت 2:30 بود که خوابیدیم . اونم چه خوابی ! صبح ساعت 10:30 بود که با سر و صدا از خواب بیدار شدم . خواهر کوچولوم بود .

_ پاشو دیگه ، چقدر می خوابی . بلند شو بریم خونه .

بزور بیدار شدم . باران زودتر از من بیدار شده بود . وسایلم رو جمع کردم . مامان بزرگم خیلی اصرار داشت بمونم اما مهمون داشتیم نمی شد . خلاصه اش کنم . الان که دارم تایپ می کنم ، 4 تا بچه اینجا نشستن و دارن رو اعصابم راه میرن . فکر نکنم دیگه تا 2 هفته باران رو ببینم . موندم تو این 2 هفته چیکار کنم . کاش زودتر تموم بشه !  

تو ادامه ی مطلب یه داستان که من و بارانم خیلی دوسش داریم گذاشتم ، خوندنش خالی از لطف نیست .

راستی یادتون نره برای بارانم دعا کنید که بهش خوش بگذره !

                                                        گندم